زلف تو بود راهزن ترسائی

شکر ز دهان تو برد شیرینی

قند از لب تو وام کند حلوائی

ابروی تو است قبله هر مومن

از عشق تو دیوانه بود هر مجنون

سودای تو کرد فیض را سودائی