خرامان بمحشر چو فردا در آئی

بجای گیاه از زمین چشم روید

تفرج کنان چون بصحرا در آئی

خلایق ز حسن تو مدهوش گردند

نخواهی گذشت از سر عشقبازی

مگر آنکه ای فیض از پا در آئی