بود آن می ز دریا یا بسوئی

کسی کوشد ز راه عشق آگاه

نمیخواهد دگر راهی بسوئی

سری کو مست عشقی شد ز خود رست

دل فیض از غم عشقی زند های

مگر روزی به پیوندد بهوئی