آنکه سفر چو میکنم حافظ اهل منزلست

میشکند عزیمتم ناگه و بیگمان توئی

آنکه چو دیو ره زند تا بجحیم افکند

در دل من ندا کند هی مرو آنچنان توئی

باز مرا در آن سفر همدم انس و جان توئی

آنکه رهم بخود نمود آینه دلم زدود

تا که بدیدم آنچه بود در تتق جهان توئی