آنکه ز مهر دلبران در دلم آتشی فکند

باز مرا در آن سفر همدم انس و جان توئی

آنکه رهم بخود نمود آینه دلم زدود

تا که بدیدم آنچه بود در تتق جهان توئی

خاک مرا بباد داد ز آب رخ بتان توئی

آنکه ز نطفه آفرید سرو قدان دلفریب

کرد ز چشمه حیاه آب روان، روان توئی