با شما بودیم پیش از اتصال مائ و طین

پس چرا هر دم ز جای خود جهد باد صبا

جز به چشم آشنایانش خیال روی او

در نمی آید که می داند خیالش آشنا

حبذا ایاما فی وصلکم یا حبذا

مردمی کایشان نمی ورزند سودای گلی

نیستند از مردمان خوانندشان مردم گیا