از گدایان، خبری نیستت ای ماه چرا؟

نیک خواه توام و روی تو، دلخواه من است

می رود عمر عزیزم، نه به دلخواه چرا؟

پادشاه منی و من، ز گدایان توام

در ازل، خواند به خود حضرت تو سلمان را

«حاش لله» که بود، رانده درگاه چرا؟