تابی نخواهی دادن آن، زلف کمند انداز را

ای روشنی بصر! چشم از تو دارم یک نظر

بی آنکه یابد زان خبر، آن غمزه غماز را

با ما کمند زلف تو، ز اندازه، بیرون می برد

ناز و حفاظ دوستان، حیف آیدم، بر دشمنان

ایشان چه می دانند قدر این نعمت و این ناز را

پروانه پیش یار خود، میرد خود و خوش می کند