هل تا بمیرد در قدم، پروانه جانباز را

ناز و حفاظ دوستان، حیف آیدم، بر دشمنان

ایشان چه می دانند قدر این نعمت و این ناز را

پروانه پیش یار خود، میرد خود و خوش می کند

ترک هوای خود بگو، سلمان رضای او بجو

نتوان به گنجشکی رها، کردن چنین شهباز را