عمارتی بکن این خانه خرابم را

چو ذره مضطربم، سایه بر سر اندازم

دمی قرار ده، آشوب و اضطرابم را

نه جای توست دلم؟ با لبت بگو آخر

نسیم صبح من، از مشرق امید دمید

ز خواب صبح در آرید آفتابم را

فتاده ام ز شرابی که بر نخیزد باز