نسیم صبح من، از مشرق امید دمید

دمی قرار ده، آشوب و اضطرابم را

نه جای توست دلم؟ با لبت بگو آخر

عمارتی بکن این خانه خرابم را

ز خواب صبح در آرید آفتابم را

فتاده ام ز شرابی که بر نخیزد باز

نسیم اگر شنود، بوی این شرابم را