رانده اند ازل، بر ما بناکامی، قلم

ای که بر من می کشی خط و نمی خوانی مرا!

بر مثال نامه، بر خود چند پیچانی مرا؟

نیستم، کام دل آخر تا به کی رانی مرا؟

در سر زلف تو کردم، عمر و آن عمر عزیز

سر به سر بر باد رفت، اندر پیشانی مرا