ما زجام ساقی مستیم، کز شوق لبش

کرده ام وقف می و معشوق این، ویرانه را

ما ز بیرون خمستان فلک، می، می خوریم

گو بر اندازید، بنیاد خم و خمخانه را

در میان دل بود چون ساغر و پیمانه را

عقل را با آشنایان درش بیگانگی است

ساقیا در مجلس ما، ره مده، بیگانه را