به گل رضوان بر انداید، در فردوس اعلی را

اگر حسن تو بگشاید، نقاب از چهره دعوی را

وگر سرور سر افرازت، زجنت، سایه بردارد

دگر برگ سر افرازی، نباشد شاخ طوبی را

بهار عالم حسنت، جهان را تازه می دارد