گو حذر کن، زینهار، از ناله شبگیر ما

من غلام هندوی آن سرو آزادم که او

بر سمن بنوشت خطی، از پی تحریر ما

بر شب زلفش گر ای باد صبا، یابی گذر

ما به سوز آتش دل عالمی می سوختیم

گر نه آب چشم ما می بود، دامنگیر ما

ای که می گویی مشو دیوانه زلفش بگو