می شنیدم در شکر خواب از لب سلطان ما

در فراق دوست، دل، خون گشت و خواهد شد بباد

دوستان بهر خدا جان شما و جان ما

در فراقش، بعد چندین شب، شبی خواهم ربود

بار هجر ما، که کوه، از بردن او عاجز است

چون تحمل می کند گویی دل سلمان ما؟