خیز و بر ما عرضه کن ایمان، از آن عارض که باز

این سعادت نیست، الا در سر زلف حبیب

چشم دار آخر دمی، با ما، که بادا گوش دار

ایزد از چشم بدانت، اول از چشم رقیب

در میان آورد زلفت، رسم ز ناز و صلیب

بی تو جان، در تن بجایی بس غریب افتاده است

جن من دانی به تنها چون بود حال غریب؟