صبا ز رهگذر کوی توست، غالیه سا

جز از خیال تو، بر هرچه هست، مسدود است

اگر ز دل غرض توست صبر، معدوم است

وگر مراد تو از من وفاست، موجودست

بس است باد صبا را، اگر همین سود ست

به چهره، خاک درت را نمی دهم زحمت

از آنکه چهره به خوناب دیده، پالودست