خواست که بر لوح جان، بندد و صورت نبست

بزم وصال تو را، چشم تو خوش ساقی است

کز نظرش می شود، مردم هشیار مست

خادم نقاش فکر، نقش رخت سالها

یک سحر از خواب خوش، چشم خوشت بر نخاست

دست ندادش شبی، با تو به خلوت نشست

از سر من گر قدم، باز گرفتی چه شد