لبم ز شکر شکر لب تو، یابد، کام

مقیم دیر گوشه مغان، مقام من است

دلم زباده دور الست، رنگی یافت

هنوز بویی از آن باده، در مشام من است

چه شکرهاست مرا، کین شکر به کام من است

مرا که نام برآورده ام، به بدنامی

همین بس است، که در نامه تو نام من است