زلف و رخسار تو کفر آمد و ایمان، با هم

این چه داغی است که از عشق تو بر جان من است

وین چه دردی است که سرمایه درمان من است

آن چه کفری است که سرمایه ایمان من است؟

می دهم جان و به صد جان، ندهم یک ذره

خاک پای تو که سر چشمه حیوان من است