قبای عمر به قد امید، کوتاه است

مرا سری است که دارم، بر آستانه تو

نهاده ایم به پیش تو هرچه در راه است

به وصل قد تو دارم بسی امید و لیک

به عکس طالب منصب، شویم خاک درت

از این رفیع ترا آخر چه منصب و راه است؟

که آورد به تو احوال دیده و دل من؟