چشم بد دور از گل رویت، که در گلزار حسن

از خمار چشم مستت، عالمی، آشفته است

سنبلت را بس پریشان حال می بینم، مگر

باد صبح، از حال من، باوی حدیثی گفته است؟

هرگز از روی تو نازکتر، گلی، نشکفته است

دیده باریک بی نم، در شب تاریک هجر

بس که بر یاد لبت، درهای عدنان، سفته است