به تماشا، تو مپندار که در چشم من است

لاجرم در صفتش، هر سخنم را رویی است

می کنی ناز به ابروی و بلی، ناز، رسد

به همه روی، کسی را، که چنان ابرویی است

هر کجا برگ گلی تازه و تر برجویی است

اگر ای دل، به غم آباد بلایی برسی

خانه در کوی رضا جوی، که ایمن کویی است