بی گل روی تو در چشم من از باغ وجود

از گل روی توام، باغ بهاری بودست

زین همه نقش مخالف، که برانگیخته اند

شد یقینم که غرض، عرض نگاری بودست

هر چه آید، همه خاشاکی و خاری بودست

بر من این عمر، که در غفلت و وحشت بگذشت

به دو چشم تو که خوابی و خماری بودست