تن به غربت، بنهادی و نیامد، سلمان

به دو چشم تو که خوابی و خماری بودست

ای دل، از ما ببریدی و نشستی در خاک

مگر از رهگذر مات، غباری بودست

هیچ یادت که مرا یار و دیاری بودست