غم ملامت دشمن، ز هر غمی بترست

عجب شبی، که در آن شب، امید فردا نیست

تطاول سر زلف تو و شبان دراز

چه داند، آنکه گرفتار بند و سودا نیست

مرا ملامت هجران دوست، پیدا نیست

پدر به دست خودم، توبه می دهد وین کار

به دست و پای من رند بی سر و پا نیست