خمار به اغیار مده، باده که خام است

ای دوست به دوران تو، فرزانه کسی نیست

در خلوت دل، ساختمت، منزل و آنکس

گر دل نکند، منزل جانانه کسی نیست

مطرب مزنش در، که در آن خانه، کسی نیست

سرگشته بسی اند، ولی، آنکه چو پرگار

دارد قدمی ثابت و مردانه، کسی نیست