آتشم بنشسته بود از شمع رویش، در گرفت

باز دل سودای آن زنجیر مو، از سر گرفت

زهد خشک و دامن تر، آتش ما، می نشاند

عشقش این بار آتشی در زد، که خشک و تر، گرفت

موکب سلطان حسن او، عنان عشق، تافت