تا نپنداری که سلمان، دامن از دلبر، فشاند

ور چه روزی چند مهرش، سایه از من، بر گرفت

بی لبش، چون گل، پر از خون باد، کام ساغرم

گر لب من خنده زد، یا دست من، ساغر گرفت

دامن از دل بر فشاند و دامن دلبر، گرفت