وانگه چه خون که از تو مرا در جگر نرفت

دل تا درآورد، ز درش، با وصال دوست

از هر دری، درآمد و کاری بدر نرفت

پروردمت به خون جگر، سالها چو مشک

از آنچه رفت بر سر ما، از هوای دوست

بر شمع، شمه ای ز هوای سحر، نرفت

نگرفت در تو قصه سلمان و شب نبود