یا شاخ طوبی کاسمان، بنشاند در آب و گلت

خلوت سرای چشم و دل، این شسته و آن، رفته ام

فرمای و بنشین، ای صنم، هر جا که می خواهد دلت

تو سرو باغ جنتی، از جوی جان بر خاسته

من هودج عشق تو را، در جان و دل جا کرده ام

کاندر سرای آب و گل دانم، نگنجد، محملت

کردیم جان را منزلت، باشد که بر ما بگذری