همی کند به دعاهای نیمه شب، یادت

بسی چو سرو سهی کرد بندگان، آزاد

از آنک جشم من از طلعت تو محجوب است

چو اشک مردم چشم خودم، ز چشم افتاد

به پرسشی چه شود گر کنی، ز سلمان یاد