خودبین شود هر آینه، آن به که ننگرد

روی تو آب چشمه خورشید می برد

لعلت به خنده پرده یاقوت می درد

گر بنگرد عروس جمالت در آینه

گر لاله با عذار تو شوخی کند و را

معذور دار! کز سبکی باد می برد

چون مجمر از درون نفس گرم می زنم