که برش مردم صاحب نظر آبی دارد

رسن زلف تو در رشته جان من و شمع

هر یک از آتش رخسار تو، تابی دارد

خونم ازدیده از آن ریخت که تا ظن نبری

حال ضعف دل سودازده خود، به طبیب

گفت سلمان و تمنای جوابی دارد