غم ایام خورم، یا غم خود، یا غم دوست؟

خاطر از رهگذرت، بهره غباری دارد

دیده در خلوت وصل تو ندارد، راهی

کار، کار دل تنگ است، که باری دارد

غم من نیست از آن غم که شماری دارد

دوش صد بار به تیغ مژه ام زد چشمت

که به هر گوشه چو من کشته، هزاری دارد