مدتی گردش این دایره ما را از هم

کرد انصاف که لطفت بقلم باز آورد

می کنم خون جگر نوش به شادی لبت

که به یک جرعه مرا از همه غم، باز آورد

همچو پرگار جدا کرد و به هم باز آورد

خواستم رفت به حسرت ز جهان، باز مرا

کشش موی تو از کوی عدم باز آورد