جانها بر آتش منتظر، تا نوبت آن کی رسد؟

مه رویم آن رشک قمر، وز گل به صد رو تازه تر

رفت و که داند تا دگر، گل با گلستان کی رسد؟

ای دل به داغت مفتخر، درد ترا درمان مضر

سودای وصل او مرا، اندیشه ای باشد خطا

سلمان به دست هر گدا، ملک سلیمان کی رسد؟