دانی که کرا زیبد، چون زلف تو سودایت

آبی ندهد ما را، کان بیجگری باشد

ما بی خبریم از دل، ای باد گذاری کن

بر خاک درش باشد کانجا خبری باشد

آن را که به هر مویی، چون دوش سری باشد

تنها نه منم عاشق، کز خاک سر کویت

هر گرد که بر خیزد، صاحب نظری باشد