بر امید آنکه باز آید ز در دامن کشان

ناله کز دل برون کردم به رغمم بر کشد

کمترنیش بنده ام بر دل کشیده داغ هجر

گر چه او را دل به خون چون منی کمتر کشد

مردم چشمم بدامن هر شبی گوهر کشد

در کشیدن می به یاد لعل او کار من است

پخته ای باید که خامی را به کار اندر کشد