بی لب او چون به کام خود کسی ساغر کشد؟

در کشیدن می به یاد لعل او کار من است

پخته ای باید که خامی را به کار اندر کشد

بی لبش می ساقیا در جانم آتش می شود

گر چه دل را نیست از سرو قدش حاصل بری

آرزو دارد که بار دیگرش در بر کشد

در ره او شد صبا بیمار و می خواهم که او