کین زمان هر صوفی صافی سبویش می کشد

گل چه می داند که بلبل را فغان از عشق او

هر چه می گوید صدا گفت و گویش می کشد؟

می کشیدم کوزه دردی ز دست ساقیی

شمه ای از حال من شاید که آن دل بشنود

این تن مسکین به بیماری ببویش می کشد

خوی او هست از دهانش تنگ تر، وین ناتوان