نیست دل را به جز از دیده ره بیرون شد

نظری کن که دل از جور فراقت خون شد

ناتوان بود دل خسته ندانم چون رفت؟

حال آن خسته بدانید که آخر چون شد؟

تا شدم دور ز خورشید جمالت، چو هلال