نشسته بر ره با دست و بادش می زند هر دم

نمی دانم که نی چون من چرا بسیار می نالد؟

دمادم می زند یارش، ز دست یار می نالد

از آن رو زرد و بیمارست و چون بیمار می نالد

دمیدندش دمی در تن از آنرو روح می بخشد

بریدندش زیار خود، از آنرو زار می نالد