محال است این که تا باشد سر از خطش بپیچاند

هوس دارم که درپیچم میانه نامه اش خود را

چه می پیچم درین سودا مرا چون او نمی خواند

اگر صدباره گرداند به سر چون خامه کاتب را

سخن در شرح هجرانش، چه رانم کاندر میدان؟

قلم کو می رود چون آب، بر جا خشک می ماند

به مشتاقان خود وقتی که لطفش نامه فرماید