خطی گل بر ورق دارد که جز بلبل نمی خواند

تو را آنی است در خوبی که هرکس آن نمی داند

به رخسار تو می گویند: می ماند گل سوری

بلی می ماندش چیزی و بسیاری نمی ماند

نمی یارد رخت دیدن که چون می بیندت چشمم