بازم اینک که در میان شهر، رسوا می کشند

هر شب از کویت مرا سر مست و شیدا می کشند

چون سر زلفت بدوشم بی سرو پا می کشند

بارها کردم من از رندی و قلاشی کنار

گفته بودم: در کشم دامن ز خوبان، لیک بس

ناتوانان را به بازوی توانا می کشند

ما ز رسوایی نیندیشیم، زیرا مدتی است