همدمم باد است و راز دل نمی گویم به باد

ور جفایش در دل آید آن جفا بر ما کند

رفت هر جا اشک ما چندان که ما را برد آب

چند خود را در میان مردمان رسوا کند

باد غماز است و می ترسم حکایت وا کند

ابرویت پیوسته می گردد به هرجا تا کجا

همچو سلمان عارفی را واله و شیدا کند