بلبل و گل ساختند از نو نوای برگ و عیش

صبحدم خون شفق در دامن گردون کند

سوی میدان بر، کمیتی را که صبح از نسبتش

بر سواد خیل لیل از نیم شب شبخون کند

هرکه را برگ و نوایی هست عیش اکنون کند

ای بهار عالم جان جلوه ای کن تا رخت

ارغوان و لاله بر حسن خود مفتون کند