جان همی سوزد مرا چون عود و از انفاس من

هر زمان آیینه را با خود برابر می کند

صورت ماهیت رویش نمی بیند کسی

هر کسی با خویشتن نقشی مصور می کند

بوی جان می آید و مجلس معطر می کند

سینه ام پر آتش است و دم نمی یارم زدن

زانکه گر لب می گشایم دود سر بر می کند